Sipas rregullave strikte të Bashkimit Evropian dhe legjislacionit gjerman për produktet e qumështit (Milcherzeugnisverordnung), termi “Milch” (qumësht) mund të përdoret vetëm për produktin natyral që vjen nga gjëndra mamare e kafshëve, pa shtesa të yndyrave bimore apo përbërësve të tjerë jo-laktikë. Kjo do të thotë se çdo produkt i etiketuar si “Milch” në tregun gjerman është qumësht i pastër.
Në raftet e supermarketeve gjenden forma të ndryshme të qumështit si “Vollmilch” (qumësht i plotë), “Teilentrahmte Milch” (gjysmë i skremuar) dhe “Magermilch” (i skremuar). Diferenca mes tyre lidhet vetëm me përqindjen e yndyrës së qumështit – zakonisht 3.5%, 1.5% ose rreth 0.3% – por kjo yndyrë është gjithmonë natyrale dhe e origjinës shtazore, jo bimore.
Konfuzioni shpesh lind nga prania në treg e produkteve të ashtuquajtura “analoge”, si p.sh. “Kaffeeweißer” (zëvendësues për kafe) apo disa produkte të ngjashme me djathin. Këto mund të përmbajnë yndyrë bimore, por sipas ligjit nuk lejohet që ato të quhen “qumësht” apo “djathë”. Etiketimi i tyre duhet të jetë i qartë dhe transparent për konsumatorin.
Për konsumatorët, mënyra më e sigurt për të verifikuar një produkt mbetet leximi i etiketës. Nëse produkti mban thjesht emërtimin “Milch” ose variante të tij si “Frischmilch”, bëhet fjalë për qumësht të pastër. Ndërsa termat si “pflanzliches Fett”, “Analogprodukt” apo përbërës të ngjashëm tregojnë praninë e yndyrave bimore dhe faktin që nuk kemi të bëjmë me qumësht të mirëfilltë.
Në një kohë kur dezinformimi ushqimor përhapet lehtë, është e rëndësishme të mbështetemi në fakte dhe rregullore zyrtare. Gjermania dhe Bashkimi Evropian kanë ndër sistemet më të rrepta të kontrollit të cilësisë ushqimore, duke garantuar që produktet e etiketuara si qumësht të jenë pikërisht të tilla: natyrale, të pastra dhe pa përbërës të shtuar bimorë.
