Ky është një debat i hapur në radhët e profesionistëve të shëndetësisë, dhe përgjigja nuk është e thjeshtë.

Sipas planprogrameve të fakulteteve të mjekësisë në rajon, pjesa praktike është e parashikuar që të fillojë që nga semestri i dytë dhe të vazhdojë në çdo vit akademik. Studentët kanë të përcaktuar orë të tëra për praktikë spitalore, klinikë dhe laboratorike. Për shembull, në programin e mjekësisë së përgjithshme, praktikat spitalore zënë një pjesë të rëndësishme të kredive ECTS.seeu.edu+2

Por a zbatohet kjo në realitet?

Studimet tregojnë se ekziston një hendek i dukshëm midis njohurive teorike që mësohen në klasë dhe asaj që studentët përjetojnë në mjediset klinike reale. Kjo nuk është një problem vetëm në Kosovë apo Shqipëri, por një sfidë globale në edukimin mjekësor.

Pesë barrierat kryesore të identifikuara janë: Studentët mësojnë një gjë në teori, por në spital shohin metoda të ndryshme, shpesh të bazuara në zakon dhe jo në dëshmi shkencore. Studentët nuk ndihen të sigurt për të zbatuar atë që kanë mësuar, sepse nuk kanë pasur mjaftueshëm praktikë të mbikëqyrur. Mungesë mbështetjeje profesionale: Mjekët dhe infermierët e angazhuar në spital nuk kanë kohë ose nuk janë të trajnuar për të mentoruar studentët.

-

Një tjetër shqetësim i ngritur nga studentët dhe profesionistët e rinj është se materialet mësimore shpesh janë të vjetruara. Mjekësia është një fushë që evoluon shpejt, me udzues të reja klinike, protokolle të përditësuara dhe teknologji të avancuara që shfaqen çdo vit.

Kur studentët mësojnë nga libra që nuk janë përditësuar prej vitesh, ata dalin në tregun e punës me njohuri që mund të jenë të pasakta ose të paplotë. Kjo është veçanërisht e rrezikshme në degë si kardiologjia, onkologjia ose infektologjia, ku protokollet e trajtimit ndryshojnë shpesh.

Çfarë mungon?

Nga bisedat me studentë, specializantë dhe mjekë të rinj, disa probleme dalin në pah:

Studentët shpesh lihen vetë nëpër reparte, pa dikush që t'u shpjegojë, t'i korrigjojë ose t'u tregojë se si të zbatojnë teorinë në praktikë. Shumica e vlerësimeve bazohen në provime teorike, ndërsa kompetencat praktike vlerësohen rrallë dhe jo në mënyrë sistematike.

Siguria e pacientëve është në rrezik kur mjekët e rinj nuk janë të përgatitur siç duhet. Është koha që fakultetet, spitalet dhe institucionet përgjegjëse të bashkohen për të rishikuar dhe përmirësuar mënyrën se si edukohen mjekët e ardhshëm.