Ky fenomen nuk është thjesht një lëvizje e lirë e fuqisë punëtore, por një pasqyrë e dhimbshme e mungesës së reciprocitetit, shkeljeve ligjore të mundshme dhe, mbi të gjitha, e një kompleksi inferioriteti të rrënjosur thellë tek menaxhmentet e spitaleve private dhe institucionet tona rregullatore.

Pyetja më legjitime që ngrihet në këtë mes është: Kush po i pajis me licenca të shpejta mjekët nga Maqedonia, sikur të ishin ata shkencëtarë botërorë, ndërkohë që mjekët tanë trajtohen si profesionistë të dorës së dytë në vendin fqinj?

Në Maqedoninë e Veriut, barrierat burokratike dhe profesionale për mjekët e Kosovës janë të mirënjohura. Ka numër të madh rastesh kur specialistëve të diplomuar dhe të formuar në Prishtinë nuk u njihet plotësisht stazhi specialistik apo përvoja e punës.

Raste flagrante tregojnë se si kirurgë të përfunduar me sukses në Prishtinë janë penguar të ushtrojnë profesionin në qytete si Tetova, me arsyetimin absurd se duhet të kalojnë stazhe shtesë në Shkup, vetëm sepse autoritetet atje gjoja "nuk u besojnë" spitaleve dhe institucioneve tona akademike. Për më tepër, procedurat e licencimit atje për mjekët e huaj janë shpesh një labirint burokratik që synon të mbrojë tregun e tyre vendor.

Në kontrast të plotë, spitalet private në Kosovë duket se i hapin dyert mjekëve maqedonë me një lehtësi skandaloze. Licencimi i tyre shpesh bëhet me një shpejtësi marramendëse, pa kaluar nëpër filtrat rigorozë të verifikimit të barazisë së diplomave dhe pa u siguruar që ekziston një baza e vërtetë e nevojës urgjente mjekësore që nuk mund të mbulohet nga kapacitetet tona vendore.

Pse kjo ndjenjë inferiore ndaj mjekëve maqedonë?

Ky trajtim preferencial nuk është thjesht çështje tregu; ai buron nga një sindromë e theksuar e inferioritetit e menaxhmenteve të spitaleve private në Kosovë. Ekziston një mit i rremë dhe i dëmshëm se çdo gjë që vjen nga jashtë kufijve – qoftë edhe nga rajoni – është më e mirë se prodhimi vendor.

Kjo qasje nënvlerëson dhe fyen punën e palodhshme, ekspertizën dhe sakrificën e qindra mjekëve kosovarë, të cilët studiojnë, specializohen dhe përballen çdo ditë me sfida të jashtëzakonshme në QKUK dhe spitalet rajonale, shpesh me kushte shumë më të vështira se kolegët e tyre në rajon. Mjekët e Kosovës nuk u mungon dija, as shkolla, dhe aq më pak talenti; atyre u mungon vetëm mbështetja institucionale dhe dinjiteti që u cenohet nga këto praktika klienteliste.

Koha që Ministria e Shëndetësisë dhe Odat e Mjekëve të marrin masa

Ky fenomen nuk mund të vazhdohet të tolerohet më në heshtje. Është koha që Ministria e Shëndetësisë, bashkë me Odën e Mjekëve të Kosovës dhe Inspektoratin Shëndetësor, të ndërhyjnë urgjentisht për të vënë rend dhe ligj.

  • Kontroll i rreptë i licencave: Duhet të hetohet se si po lëshohen këto licenca kaq shpejt dhe nëse po respektohen në përpikëri kriteret ligjore për njohjen e diplomave dhe specializimeve.
  • Parimi i reciprocitetit: Kosova duhet të aplikojë parimin e reciprocitetit të plotë me shtetet fqinje. Nëse mjekët tanë përballen me pengesa e mosbesim atje, institucionet tona nuk duhet të lejojnë që tregu vendor të shndërrohet në një strehë pa kritere për mjekët e huaj.
  • Mbrojtja e dinjitetit vendor: Spitalet private duhet të detyrohen të japin llogari për politikat e tyre të punësimit, duke i dhënë përparësi kuadrove vendore dhe duke mos e nënvlerësuar kurrë potencialin e mjekut kosovar.

Dëmtimi i imazhit të mjekësisë vendore përmes imponimit të një inferioriteti artificial është një goditje direkte ndaj ardhmërisë së shëndetësisë në Kosovë. Institucionet nuk guxojnë të mbyllin sytë para këtij fenomeni të dëmshëm.

\*Ky shkrim është rezultat i informacioneve të pranuara nga sinjalizuesit dhe nuk përfaqëson domosdoshmërisht qëndrimin editorial të gazetës