Ky reagim i pazakontë shpesh shpjegohet si mekanizëm mbijetese, kur truri përpiqet të ulë frikën duke u përshtatur me agresorin.
Një nga rastet më të njohura është pengmarrja në Stokholm në vitin 1973, prej nga edhe mori emrin ky fenomen. Pengjet, pas disa ditësh izolimi dhe frike, filluan të shfaqnin simpati për pengmarrësit dhe madje refuzuan të dëshmonin kundër tyre më pas.
Shembuj të ngjashëm janë vërejtur edhe në marrëdhënie abuzive, ku personi i dhunuar justifikon sjelljen e dhunuesit, ose në raste rrëmbimesh dhe sektesh, ku viktimat lidhen emocionalisht me ata që i kontrollojnë. Psikologët theksojnë se kjo nuk do të thotë dashuri e vërtetë, por një përgjigje e ndërlikuar e mendjes ndaj frikës dhe presionit të vazhdueshëm.
Sindroma e Stokholmit mbetet një nga shembujt më të çuditshëm të mënyrës se si psikika njerëzore mund të mbijetojë edhe në kushte ekstreme.
