Ndryshe nga kafshët, të cilat reagojnë ndaj rrezikut vetëm kur ai është i pranishëm fizikisht (si për shembull, përballja me një grabitqar), truri i njeriut beson çdo gjë që imagjinon. Psikologët amerikanë nënshtrojno faktin se njeriu është i vetmi krijesë që mund të aktivizojë përgjigjen neuro-fiziologjike të "lufte ose ikjes" (_fight-or-flight_) thjesht duke parashikuar skenarë të rrezikshëm për të ardhmen.
Kur ne mendojmë vazhdimisht për skenarët më të këqij — dështimin financiar, humbjen e punës, sëmundjet apo refuzimin social — truri nuk e dallon dot imagjinatën nga realiteti. Ai çliron doza të vazhdueshme të kortizolit dhe adrenalinës. Kjo përgjigje kronike e kthyer në zakon ditjor e shndërron vetë njeriun në armikun më të madh të trupit të tij, duke e gërryer sistemin imunitar dhe duke përshpejtuar plakjen qelizore (shkurtimin e telomereve).
_"Ne nuk vdesim nga ajo që hamë në tryezë, por nga ajo që na ha nga brenda: ankthi i kontrollit mbi gjërat që ende nuk kanë ndodhur."_
Kanceri dhe Stresi: Faktori që nxit genetikën
Një nga gjetjet më të rëndësishme të mjekësisë moderne lidhet me sëmundjet komplekse si kanceri. Ndonëse kanceri ka një bazë të qartë gjenetike dhe mutacionale, psikologët dhe onkologët theksojnë se stresi kronik vepron si përshpejtuesi më i fuqishëm i tij.
Nën presionin e stresit psikologjik të krijuar nga vetë individi:
- Sistemi imunitar dëmtohet: Qelizat mbrojtëse (si qelizat _Natural Killer_) humbasin aftësinë për të identifikuar dhe shkatërruar qelizat kancerogjene në fazat e tyre fillestare.
- Inflamacioni bëhet sistemik: Stresi kronik nxit inflamacionin indor, i cili krijon terrenin ideal për mikro-mjedisin ku tumoret zhvillohen dhe përhapen më shpejt.
- Apoptoza çregullohet: Procesi natyral i vetëshkatërrimit të qelizave të dëmtuara çaktivizohet, duke i lënë rrugë të lirë mutacioneve gjenetike.
