Në marrëdhëniet njerëzore, dhe veçanërisht në mjediset profesionale komplekse si ai mjekësor, shpesh na mësohet se mirësia është virtyti suprem.
Megjithatë, përballë realiteteve të vështira, vendimeve të shpejta dhe dinamikave të fuqisë, shumë profesionistë ndjehen të pambrojtur.Makiaveli, në veprën e tij _Princit_, nuk argumentonte për mungesën e moralit, por për realizmin politik. Ai theksonte se një individ që dëshiron të jetë "i mirë në çdo rrethanë" është i destinuar të shkatërrohet mes atyre që nuk janë të tillë. Për një mjek, një administrator spitalor apo çdo udhëheqës, kjo përkthehet në një të vërtetë të thjeshtë: për të mbrojtur të mirën, duhet të kesh forcën për ta mbështetur atë.
Karakteri i fortë nuk ndërtohet duke hequr dorë nga mirësia, por duke e kalitur atë me gjykimin e kthjellët. Të jesh i mirë, por naiv, është një luks që në profesione të ndjeshme mund të kushtojë shtrenjtë.
Urtësia moderne kërkon që ne të jemi mbrojtës të vlerave tona.
Të vendosësh një kufi nuk do të thotë të jesh i keq; do të thotë të respektosh veten dhe misionin tënd. Ashtu siç sugjerojnë parimet e qëndrueshmërisë, mirësia bëhet efektive vetëm kur ajo udhëhiqet nga një mendje e mprehtë, e cila di të dallojë kur ndjeshmëria është virtyt dhe kur duhet të jetë vendosmëria ajo që merr drejtimin.
