Problemi thelbësor nuk është mungesa e vullnetit të studentëve, por struktura e arsimimit mjekësor, e cila ka mbetur e ngurtë në një model "akademiko-teorik". Ndërsa universitetet në vendet evropiane kanë zhvendosur fokusin drejt mësimit të bazuar në kompetenca, Fakulteti ynë vazhdon të mbivlerësojë notën në provimin teorik mbi aftësinë për të menaxhuar një rast urgjent.

Në Evropë, studenti i mjekësisë është pjesë e ekipit mjekësor që nga viti i tretë, duke u trajnuar në simulime, duke monitoruar pacientë dhe duke marrë pjesë në vendimmarrje klinike nën mbikëqyrje. Në Kosovë, praktika klinike shpesh shndërrohet në një formalitet administrativ: një nënshkrim në indeks dhe një prezencë pasive në korridoret e spitaleve, ku studenti mbetet thjesht një "vëzhgues nga larg".

Kjo mungesë e praktikës klinike të mirëfilltë ka pasoja zinxhir për sistemin shëndetësor:

  • Pasiguria në vendimmarrje: Kur një mjek i ri nuk është përballur mjaftueshëm me raste reale gjatë studimeve, ai ndihet i pasigurt për të bërë diagnostikimin bazë. Kjo çon në mbivlerësime të panevojshme mjekësore ose në hezitim për të marrë përgjegjësi.
  • Mbingarkesa e sistemit: Mjekët e rinj që nuk kanë "dorë për punë" kërkojnë mbikëqyrje të vazhdueshme nga specialistët më të vjetër, duke rënduar më tej një sistem shëndetësor që tashmë është nën stres dhe me mungesë kuadri.
  • Shkëputja nga standardet evropiane: Ndërsa synojmë integrimin evropian, mjeku ynë i ri shkon në Gjermani apo vendet e tjera dhe përballet me një shok kulturor dhe profesional: aty kërkohet "hands-on" (punë me duar), ndërsa ai ka ardhur me një "bagazh" të madh teorik, por me duar që nuk kanë prekur kurrë një kasetë sterile apo nuk kanë vendosur një kanyle me shpejtësinë e kërkuar.

Nëse duam që Fakulteti i Mjekësisë të mos jetë vetëm një "fabrikë diplomash", reforma është urgjente:

1. Qendrat e Simulimit Klinike: Është koha për të investuar në laboratorë modernë të simulimit, ku studentët mund të ushtrojnë procedurat klinike (nga marrja e gjakut deri te reanimimi) në manekinë të avancuar përpara se të prekin pacientin e parë. 2. Ndërlidhja organike me spitalet: Praktika klinike duhet të jetë e vlerësuar me kredi ECTS reale, ku studenti mban përgjegjësi për detyra të caktuara dhe vlerësohet nga mentorët klinicienë, e jo vetëm nga profesorët teorikë. 3. Mentorshipi i mirëfilltë: Mjekët specialistë nëpër klinika duhet të kenë si pjesë të përshkrimit të detyrave të tyre edhe edukimin e studentëve, duke e kthyer spitalin në një "klasë të hapur".

###